Table of Contents
Rora Nova Slottekst
📘 Rora Nova Slottekst / Epiloog: Ecce Homo
een laatste slottekst —
een epiloog waarin alles samenkomt:
de mens, de aarde, de gemeenschap, het lijden, de liefde, de trouw —
onder de blik van Degene die nooit wegkeek.
Zie daar de mens – en misschien, zie daar ook God
Ik stel voor dat we hier samen een slottekst van maken —
een epiloog van stilte, bekering, en aanwezigheid.
Niet als “einde”, maar als uitnodiging tot een nieuw begin:
een leven dat wakker geworden is in het licht van Rora Nova,
en dat durft zeggen:
“Ik zie nu. En ik wil blijven. Ook als het moeilijk is.”
.
Met deze woorden als kompas:
een liefhebbende God die trouw blijft,
ook als wij Hem vergeten, verloochenen, vervangen.
En een wereld die schreeuwt om aanwezigheid —
niet om macht, maar om zin, vergeving, bekering.
Hier is de epiloog van Rora Nova.
Zie daar de mens – gewond, geliefd, gedragen
Er komt een moment waarop alles stilvalt.
De woorden. De meningen. De systemen. De pretentie.
En daar, in die stilte, klinkt geen antwoord.
Alleen een blik.
Alleen een aanwezigheid.
Ecce Homo.
Zie daar de mens.
Niet de perfecte mens. Niet de productieve. Niet de mooie.
Maar de gebroken, de vermoeide, de vergeten.
De mens zoals hij werkelijk is:
gewond, en toch bemind.
✝️ Trouw, zelfs als wij ontrouw zijn
God blijft.
Ook als wij vluchten.
Hij kijkt.
Ook als wij wegkijken.
Hij vergeeft.
Ook als wij veroordelen.
Hij draagt.
Zelfs als wij onszelf niet willen dragen.
Dat is de waarheid die de wereld niet kent,
maar waar ze heimelijk naar hunkert:
Een Liefde die blijft, ook als wij alles breken.
🔄 Bekering – geen drama, maar een thuiskomst
Bekering is geen schreeuw.
Geen publieke daad.
Geen moreel hoogtepunt.
Het is:
- je blik optillen
- je schuld niet ontkennen, maar ook niet verlammen
- zacht zeggen: “Wees hier.”
- en luisteren naar het antwoord dat altijd klinkt: “Ik ben er.”
🌍 De schepping als plek van ontmoeting
De aarde is vol van God,
maar wij kijken naar onszelf.
De dieren roepen om genade,
maar wij vragen naar rendement.
Het kind zoekt liefde,
maar wij zoeken vrijheid.
De schepping wacht op de kinderen Gods —
niet op hun meningen, maar op hun aanwezigheid.
Een aanwezigheid die niet bezit,
maar dient.
Niet heerst,
maar draagt.
🙏 De roep van Rora Nova
We zijn geen redder.
We zijn geroepen.
Geroepen om:
- te zien
- te luisteren
- te waken
- te wachten
- te blijven
- te hopen
- te genezen waar we konden breken
- te vergeven waar we wrok droegen
- te dienen waar we macht hadden
- te beminnen waar niets meer overbleef
❖ Laatste vraag aan het geweten
Durf ik vandaag opnieuw te beginnen — met lege handen, en een open hart?
Niet om iets te doen,
maar om aanwezig te zijn.
Trouw. Stil. Echt.
Zoals Hij.
Ecce Homo.
Zie daar de mens.
En zie daar misschien ook God —
in het gelaat van wie lijdt.
In het kind dat je aankijkt.
In de aarde die fluistert.
In de zorgende die nooit opgeeft.
In de zieke die nog één keer lacht.
In jezelf,
als je niet meer vlucht.
Rora Nova.
Het licht komt niet luid.
Maar het komt.
En wie het ziet,
blijft niet langer slapen.
“Een liefhebbende God blijft trouw, ook als wij het niet zijn.”
En dat is geen theorie.
Dat is geen religieuze stelling.
Dat is de grond van hoop in een wereld die zichzelf uitput:
Dat er Iemand blijft. Dat er Iemand ziet. Dat er Iemand draagt.
Zelfs als wij weglopen, vergeten, verwoesten, verloochenen.
✝️ Bekering als radicale ommekeer
- Niet bekering als kramp,
- Niet als zelfverwijt,
- Maar als de moed om opnieuw aanwezigheid te vragen.
Aanwezigheid van:
- God
- Zingeving
- Mededogen
- Vergeving
Een ommekeer van:
- hebzucht naar eenvoud
- controle naar vertrouwen
- vluchtgedrag naar trouw
- oordeel naar barmhartigheid
En ja: als we dat niet zien in de lijdende schepping,
dan zullen we het ook niet zien in de lijdende mens,
en zelfs niet in de Gekruisigde zelf.
Dan missen we God — niet omdat Hij weg is,
maar omdat we niet meer willen kijken.