Ik zal een kaarsje voor je branden

Ik Zal Een Kaarsje Voor Je Branden
Ik Zal Een Kaarsje Voor Je Branden

Ik zal een kaarsje voor je branden

‘Hoe laat moet je binnen?’

‘Om zeven uur. Ze zeggen dat het een routineoperatie is.’

Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil.

‘Dan steek ik om zeven uur een kaarsje aan.’

Om vijf voor zeven brandde het al. Ze was altijd te vroeg.

Wanneer woorden te kort schieten

Er zijn momenten waarop je voelt dat de volgende zin er één te veel zou zijn. Het komt wel goed rolt vlot van de tong, zeker als je zelf gewoon thuis aan de keukentafel zit. Maar de ander moet morgen naar het ziekenhuis. Of vandaag voor het eerst alleen naar huis.

Dan zeggen we in Vlaanderen soms iets heel gewoons. ‘Ik zal een kaarsje voor je branden.’

Het is een klein gebaar met een precies adres. Dit lichtje is voor jou. En als je zelf degene bent die het aansteekt, mag je er even bij blijven staan. Je hoeft je gebed niet af te maken. Het kaarsje draagt de last wel even.

Van de kerk naar de keukentafel

Het gebruik heeft in Vlaanderen diepe katholieke wortels. Al rond het begin van de vijfde eeuw schreef kerkvader Hiëronymus over kaarsen die in oosterse kerken werden aangestoken bij het lezen van het evangelie. Zelfs als de zon al opkwam. Hij zag er een teken van vreugde in. In diezelfde vroege christelijke wereld brandden ook lichten bij de graven van martelaren. Het vlammetje had dus al vroeg meer te doen dan de kamer verlichten. Texts

Bij ons kreeg het gebaar onder meer een plek in de bedevaart. In Scherpenheuvel vereerden mensen al vóór de bouw van de basiliek een Mariabeeldje bij een eik. Begin zeventiende eeuw bouwden de aartshertogen Albrecht en Isabella het bedevaartsoord verder uit. Vandaag steken bezoekers er nog altijd een kaarsje aan. De een komt iets vragen. De ander komt bedanken. En soms valt dat samen, want een mens heeft zelden maar één ding op zijn hart. Inventaris Onroerend Erfgoed

Zo’n offerkaars, ook wel votiefkaars, kon een gebed of een dankbetuiging zichtbaar maken. En klein was ze lang niet altijd. Tot in de jaren zeventig schonken mensen en verenigingen in Vlaanderen ook grote, versierde kaarsen. In de negentiende eeuw maakten stearine en paraffine kaarsen goedkoper. Vandaag volstaat vaak een theelichtje. Het past in het blikken doosje met de lucifers, tussen het elastiekje en die ene sleutel waarvan niemand nog weet welke deur hij opent. 2020  Tijd-Schrift

Een lichtje opsteken

De ene doet het bij Maria, de andere op de vensterbank. Voor iemand die geopereerd wordt. Voor iemand die examens heeft en nadrukkelijk heeft gevraagd om géén berichtjes meer te sturen. Voor iemand die al jaren dood is en vandaag jarig zou zijn.

Soms weet de ander er niets van. Er is geen berichtje, geen foto van het vlammetje, geen antwoord nodig. Iemand heeft gewoon even jouw naam gedacht en een lucifer afgestreken.

Om zeven uur zit de een in een ziekenhuishemd. De ander zit thuis met twee handen om een tas koffie. Ze zijn allebei wakker. Het kleine licht maakt zichtbaar wat je aan de telefoon zo moeilijk gezegd krijgt.

Als ik mee naar binnen kon, ging ik mee.

Bedankt voor je bezoek, tot gauw! En laat het anderen weten!

tekst met hulp van OpenAI’s ChatGPT Language Models – Beeldvorming Picsart

Leave a Comment